حالم غروبتر از آن است که در گمان آفتابی ات بگنجد! از پایم در آوردند گریستن های بی هنگام و دردهایی که از حصار اعتمادم بالا میرفتند و حالا درست روی روشنایی روحم ایستاده اند و نظاره گر جراحت جوانی منند !

ما با هم بودیم پیش از خنده ی خورشید به رقص گیج زمین پیش از آنکه سیب های وسوسه روی حوصله ی اجدادمان بنشینند ما با هم بودیم و روی همین چادر گلدارت به اندازه ی گونه هایمان گریستیم . مردی که زیر لجاجت باران بی چتر و بی کلاه پرسه میزند شاید به انتظار معجزه ی مرگ است !

دلتنگی نکن! اسپند ها را که دود کنی گریه ات بند می آید و سزاوار نیست مرا به توجیه تنهایی و تبر بسپاری ! سزاوار نیست که روبه روی حسادت چشمانم گیسوانت را تسلیم شانه های باد کنی و سزاوار نیست زنان همسایه مرا با نیش انگشت اشاره بگزند و من در خیابان های خیس بابلسر تنهایی ام را در کاپشن مشکی ام مچاله کنم !

و یک غزل :

تا ماه از تبسم شبها بايستد                   

تا موج از حوالي دريا بايستد

من يك غزل به چشم تو نزديك ميشوم

آنقدر تا ترانه ام از پا بايستد

اينجا زمان بهانه ي «من» دارد و زمين

مي خواهد از مدار «تو» حتي بايستد

حالا كه قصد عقربه ها ايستادن است

اي كاش روي يك شب يلدا بايستد

مردي كه متهم شده ، مي ترسد از خودش

تا پشت ميز محكمه رسوا بايستد

دستان روي ميزش و پاهاي روي خاك

مي لرزد و نميگذرد تا بايستد

فرياد مي زند همه ي مرد ، بي صدا

( زن حق نداشت اول دنيا بايستد

زن حق نداشت عادت چشمان من شود

در رهگذار سادگي ما بايستد

يا لا به لاي دغدغه ي روزمرگيم

يك جفت چشم عاشق زيبا بايستد )

مجنون مريد ميشو د و ناز مي خرد

تا ناز و عشوه از رخ ليلا بايستد

امروز را رها كنم اي نغمه خوان مرگ !

بگذار نبضم از خود فردا بايستد

چشمان مست و عاشق تو لطف ميكند

بر خاك اين غريبه ي تنها بايستد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

و تا آن روز شعر ميگويم كه...

 و هنوز هم نمي دانم چرا مينويسم ، چرا گاهي به سرم ميزند و شعر ميگويم ،چرا هر شب خواب «پري كوجك غمگين» ميبينم و بعد هر صبح به پري در خوابم كه زيباتر از هر شب شده بود مي انديشم . و اصلاً ، چرا  هستم كه خواب ببينم و بيانديشم ؟!!

هنوز هم نميدانم تا كي قرار است به سرم بزند . شايد تا وقتي كه پري كوچكم ،  آنقدر بزرگ شود كه بتواند از پيله خوابهايم سحرگاهي با يك بوسه بيرون بدود. آنقدر  بزرگ شود كه خودش موهايش را  شانه كند و «معناي واژه هاي زبانم را» درك كند. و تا آن روز شعر ميگويم كه  ...

باز دو غزل كه تا فردا سرد ميشوند و از دهان ميافتند :

 

خدا آدمك آفريده، كه تنها نباشد 

خدايي كند ،تا دلش بند دنيا نباشد

 

و هي مهره گرداند و گشتيم و هر جا كه بايد  

مرا خانه خانه عقب ميكشد ، تا نباشد

 

خدا آدمك آفريده شبيه نگاهت               

 كه مثل تو در سطح مريخ، حتي نباشد

  

              ؟       ؟         ؟

 

«تو» تنها نه ، «من» با تو و عشق با هر دوي ما 

هوس ميدود در دلي كه، «من» اش «ما» نباشد

 

نشستم در انديشه تو ، و شمعي كه شايد              

كنار غزل هاي من، صبح فردا نباشد

 

نفسهاي من عشق را ميمكد از نگاهت              

 نفس هاي من، تا تو هستي ... ، وَ اِلا نباشد

 

بخواب اي دل كودكم ، لا  لالا  لا ، بخواب اي ...  

كه دنيا براي نگاهت معما نباشد

 

          ؟         ؟      ‌؟

 

كنار خيابان و مرد قناري فروشي

قسم ميخورد : ـ به خدا مال اينجا نباشد ـ

 

كمي آنطرف تر پسر بچه اي با نگاهش

به او طعنه ميزد ‌، ـ قناري كه كالا نباشد‌ !!! ـ

 

            ؟        ؟        ؟

 

و دنيا براي خدا هم هميشه همين است

كجا حرف سيب و انار و ... ، و سارا نباشد ؟

 

به سوي تو و چشمت افتاده ام چشم خود را

كه لمس نفسهاي تو ، مثل رؤيا نباشد                        

 --------------------------------------------------------------------

 

 اتاق ، عروسك كوكي ، مسابقه ،فينال

كتابهاي نخوانده ، تميز و با اين حال i

 

صداي ضجه ي سيبي كه پشت ميز نشست

صداي حرف نگفته ، صداي مست خيال

 

صداي ضجه ي سيبي بدون بعد و مكان

كه ميزند به سرش هي سؤال پشت سؤال

 

چگونه ميشود اين «‌من» شبيه تو بشود ؟

و بعد «من» به توان «تو» زير n راديكال!!!

 

اتاق گيج شد و سر به ميز كوبيد و ...

اتاق گيج شد و سر ...، درست بيست و دو سال

 

كه خنده هاي عروسك ، اگر چه دائم و تلخ

درون گريه ي مردي ،اگر چه مرده و لال

 

نگاه موش نري به كمين گربه نشست

نگاه كبك گرسنه براي صيد شغال

 

اتاق، عروسك كوكي، دقيقه ي آخر

هنوز زل زده بودم به فرض هاي محال

 

به موش هاي نفهم و... به ميز ، ظرف غذا

و تكه هاي خودم لاي قاشق و چنگال

 

و باز اين غزل من اسير چشم تو شد

به جرم اينكه ندارد  رديف و ...، قهوه و ...، فال ...

 

 

،،مثل يک موش مرده خوشبختم مثل يک موش مرده غم دارم،،

 

درسته كه شانزدهمين جشنواره شعر و ادب دانشگاهها و مراكز آموزش عالي گرگان ( دي ماه 84 )  در حد و اندازه هاي مهرگان نيست ، درسته كه  شعر  بزرگاني  مثل سيد مهدي موسوي ـ شهريار قلي زاده ـ مونا زنده دل و ... تو قسمت داوري قرار نگرفت و ازشون فقط تقديرشد ، اين هم درسته كه بخش ويژه هيچگاه ارزش و اعتبار بخشهاي كلاسيك و سپيدو نداره ( حتي اگه تعداد برگزيده هاش كمتر باشه ) ، اما ...اما ... اما ... براي  كسي كه تازه دومين جشنواره ي شعر كشوريش رو تجربه ميكنه و سال دوم دانشگاهشو پشت سر ميذاره ، بين اين همه شاعر صاحب عنوان و سبك و كتاب و شناخته شده افتخار بزرگيه كه شعرش در بخش خوانش انتخاب بشه ، چه برسه به اينكه برگزيده هم بشه (اون هم به عنوان كم سن و سال ترين شاعر )

  اين اتفاق خيلي شيرينيه ، شايد مثل مزه ي يه لپ لپ برا يه بچه ي 5 يا 6 ساله كه اونو با دنيا عوض نميكنه . تنها فرقشون اينه كه جشنواره گرگان ميتونه به قدر شيرينيش برا يه عده تلخ تر از شربت گايفنزين باشه اما لپ لپ هيچوقت تلخ نميشه حتي برا پدربزرگا .

حدود۶ ماه قبل ، وقتي به خودم قول دادم ديگه سراغ وب لاگم نيام انگيزه ي بسيار زيادي برا كارم داشتم ، اونقدر زياد كه منصرف شدن به ذهنم خطور نميكرد ، حالا بعد از قريب به۶ ماه انگيزه ي زيادي برا شروع دوباره دارم ، اونقدر كه به رفتن ديگه فكر نميكنم.شايد حالا ديگه آرمان و اهميت وبلاگو درك كرده باشم . و حرف آخر اينكه گاهي كمترين نگاه زنانه اي ميتونه مردانه ترين قول يک مرد رو هم بشكونه ،

و اين پسر كوچولو ميدونه ، جشنواره ي گرگان ،ماداميكه تكرار نشه

فقط يك اتفاقه و نه بيشتر.

 

  ودو غزل قديمی :

 وسط راه و خطوط شكسته ي ممتد                 زني كه هي به سر و صورت خودش ميزد

و كودكي كه تنش رنگ سرخ خون شده بود           تمام سرد و كبود و فشرده ، مثل جسد

صداي جيغ زن و صورت بريده ي سرخ              و ازدحام صدا كه : ( آهاي قاتل بد...

چرا فرار ميكني از سرنوشت خودت ؟ )            و زرد مي شد و در هم ، مثل باد بي مقصد

هنوز جيغ زن و بوق ماشين و گوشم               كه سوت ميكشد و بوق ميزند ممتد

شكسته ميدوم و دور ميشوم از خود               به كوچه اي كه نباشد صداي غم ، شايد

 و جاده هاي زمين چون گياه آبستن              شبانه حادثه ي تلخ و تازه مي زايد

و راه معبر شبهاي سربي و سرد است              و ابر كهنه كه از آن ستاره مي دزدد

منم همان كه اسير جهنم غزلم                    و شعله اي كه براي تب تو ميسوزد

 و من همان نفس گرم آخرت هستم               كه سرد ميشوم از جيغ يك زن مرتد

جهنم غزل من ، حماسه ي تاريك                   دعا كن اين غزل آخرين من باشد

 

---

 

درون آينه ي چشم دانه ي شبنم                     ميان بود و نبود عصاره ي عالم

صداي پاي كسي را شنيده ام يك عمر                    شبيه روح برهنه ، حقيقتي مبهم

صداي پاي كسي كه نميشود پنهان                       ميان ناله ي مغرور و سركشم ، يكدم

صداي پاي كسي كه ستاره مي چيند                به سفره ي دل تو ، از شب دلم ، كم كم

صداي پاي كسي كه هميشه مي فهمد                زبان هر جه سكوت و اشاره ي مبهم

و گاه دست مرا ميكشد به سمت خودش               براي اينكه نميرد دلم در اين ماتم

و او تمام غزل را نخوانده مي داند                       تمام آن غزلي كه يواشكي گفتم

صليب سينه ي من شو ، الهه ي آتش               قسم به روح مقدس ، به پاكي مريم

صليب سينه من شو به قلب من بنشين             به قلب عاشق من كه نمي شود آدم

ميان قافيه و شب نشسته ام گاهي                به بيت هاي بدی که نميشود محکم 

                                                                                              

                              

بالاخره آمدم

راستش هنوز آرمان و اهميت وبلاگ را درك نكرده ام اما به اين خاطر كه هر دفعه مثل دانش آموزي كه مشق هايش را ننوشته از دكتر قلي زاده فرار نكنم اقدام به به روز كردن وبلاگم ميكنم .  
 

شعر ها حس عاشقانه من                  ناله ام آخرين ترانه من

دوست دارم تب نگاه تو را                 شعر من بهترين بهانه من

چشم ها حلقه ي تپيده به خون             اشك جادوي جاودانه من

در هجوم تو يك قدم مانده                 تا تماشاي عارفانه من

از هوس بازي تو مي افتم                  ياد بازي كودكانه من

باز حرف تو و نگاه تو شد                 گم شد اندوه آشيانه من

ياد لبخند لخت لبهايت                      خواب آشفته شبانه من

مانع از لمس دستهات نشد                  شرم پژمرده زنانه من

ميشود از غزل بيافتد باز                   تلخي وحشي زمانه من

دختر نان و سفره سنگي            اين تو اين آخرين بهانه من